خوف از عاقبت در سیره رسول رحمت

حجت الاسلام علیرضا قبادی، جامعه شناس و کارشناس دینی در سلسله گفتار هایی، با نگاهی نو و کاربردی، به بازخوانی ابعاد مغفول مانده از زندگی پیامبر اکرم(ص) می پردازد. در ادامه درس گفتار ششم را می خوانیم.

فرا رسیدن هفدهم ربیع الاول، سالروز ولادت با سعادت رسول رحمت حضرت محمد مصطفی(ص) و پنجمین سلاله پاکشان حضرت امام جعفر صادق(ع) را تبریک و شادباش می گویم. در این ایام خجسته و پربرکت، از خداوند کریم مسئلت می کنیم که همگان را به تأسی از سیره رسول خاتم و اوصیای ایشان موفق بدارد و زیارت و شفاعت آن رسول رحمت و خاندان پاکش را نصیب همگان فرماید. در گفتار حاضر به یکی دیگر از درس های زندگی پیامبر(ص) اشاره می شود.

جنگ تبوک، آخرین غزوه پیامبر(ص) بود. تبوک قلعه محکمی در نوار مرزی سوریه و از مستعمرات روم بود. ارتش روم نیز از قوی ترین ارتش آن دوران به حساب می آمد. پس از فتح مکه و گسترش و رواج آیین و آموزه های اسلامی و زوال آیین بت پرستی، دولت روم از ناحیه نیرو های اسلامی احساس خطر می کرد و سربازانی را در تبوک برای مقابله با پیامبر مستقر کرد. از سوی دیگر پیامبر نیز نگران ضربات غافلگیرانه آنان نسبت به دولت نوپای اسلامی بود.

پیامبر(ص) در سال نهم هجرت برای دفع هجوم غافلگیرانه آنان سپاهی به استعداد سی هزار نفر آماده و به قصد مقابله با سپاه روم به سمت تبوک حرکت کرد. در مقایسه با سایر غزوات پیامبر، جنگ تبوک به لحاظ دوری مسافت از دورترین نقاط(حدود 650 کیلومتر) به مدینه بود. افزون بر دوری مسافت، گرمای هوا، باد های تند و عبور از صحرا و... از ویژگی ها و مشکلات این سفر به شمار می رفت.

یکی از مکان هایی که در این سفر طولانی، سپاه اسلام باید از آنجا عبور می کردند، سرزمین «قوم ثمود» بود. سپاه اسلام در حالی از این سرزمین عبور می کردند که خانه های ویران شده و خالی از سکنه قوم ثمود را مشاهده می کردند. همان سرزمینی که قرآن کریم در آیات مختلف به آن اشاره کرده است. خانه های مخروبه، به همراه باد های تند و طوفان شدیدی که بر این سرزمین خاموش می وزید، مایه عبرت همگان بود. گویا سرزمین خاموش به سخن آمده و می گفت: کجایند ساکنان سرزمینی که سنگ های سخت را جابجا می کردند و خانه های مستحکم می ساختند. چگونه بر اثر نافرمانی از دستورات الهی دچار عذاب الهی شده و از صفحه روزگار محو شدند.

پیامبر(ص) برای عبور از این سرزمین دستورات لازم را صادر کردند. آن حضرت برای در امان ماندن از باد های داغ و سوزان سرزمین ثمود صورت مبارک خود را با پارچه ای پوشاند و به سپاهیان خود فرمودند: درباره سرانجام زندگی ثمود که بر اثر سرکشی و نافرمانی دچار عذاب الهی شدند، بیاندیشید و بدانید هیچ فرد با ایمان نباید مطمئن شود که سرانجام زندگی او مانند ثمود نخواهد بود.

پیامبر اکرم(ص) با ذکر عاقبت کار قوم ثمود و توجه دادن سپاهیان به فرجام آنان، درصدد بودند تا به سپاهیانشان هشدار دهند که بیشتر مراقب اعمال و رفتار خود باشند و گمان نکنند صرف همراهی با پیامبر، موجب خوش عاقبتی و سعادتمندی آنان می شود.

انتهای پیام